Stel je een te kleine auto voor waarin de hond ook nog ergens moet zitten, en waar iets voor de duizendste keer uit elkaar valt. Je eindigt godverdomme met het bellen naar Texas voor een vervangstuk, en met het afzoeken van een of ander shithole om te zien of daar iets klaarligt. Ja, dan is er schnaps, en ja, dan is er een ruzie en weerklinken er melodieën van onvervulde dromen. Het is mogelijk om op zoek te zijn naar iets tot het einde, gedurende dit kutleven, en bij voorkeur samen, binnen dit kromme driehoekje. In de late avond kun je het allemaal weer goed vinden met elkaar en vindt je per ongeluk een wonderlijke taal uit, gevouwen op een sofa in de verste zolder of een vrachtwagen zonder ramen. En de hond pist op de mooiste plek.

De band uit Biel, Bern en Leipzig met Rea Dubach (voc, git, efx), Mirko Schwab (dr, elektroharp, git) en Lukas Rutzen (dr, perc, bas) jaagt zichzelf van het ene podium naar het andere. Zelden gebeurt hetzelfde tweemaal: Omni Selassi speelt drijft op muzikale doom. En niets blijft zoals het was: gesplitst en gedemonteerd, symbiotisch, androgyn, kaleidoscopisch. Twee drummers ontmoeten een zanger, een gitaar en allerlei andere spullen, prullaria, grappen en grollen. Pop, grunge, ritueel, punk, nooit als dogma, altijd als poging tot mislukken.