
Billy Roisz treedt op met muziek op het Murf/Murw-festival én vertoont daar ook haar experimentele film.
De tuin van lust en kwelling die de Nederlandse kunstenaar Jheronimus Bosch meer dan vijf eeuwen geleden bedacht en verbeeldde als een surrealistisch drieluik, kreeg van het nageslacht een prachtige titel: De Tuin der Lusten. Billy Roisz geeft haar nieuwste werk een variatie op die naam, en dat is een logische: haar Garden of Electric Delights biedt geneugten die minder aards en eerder elektrisch aanvoelen.
Een grijze bal van verwarring komt op ons af, waarin immateriële signalen een soort micro-organische, spectrale tango dansen. Kleur sijpelt het beeld binnen; verticaal geplaatste rode, blauwe en groene tonen blijven in beweging door storingssignalen uit analoge apparaten. Een vage driedeling van het beeldveld wordt zichtbaar. De muziek beweegt zich tussen field recordings, vintage elektronica en noise.
Billy Roisz houdt van de materialiteit van haar kunst, van de synaptische en fysieke effecten ervan. De videosignalen zijn nauwkeurig verbonden met de audio-impulsen, en via het complexe ontwerp van kleurvlakken dringt Roisz diep door in het virtuele weefsel van haar abstracties, waarmee ze ruimtelijke aanwezigheid creëert. De vormen en structuren veranderen voortdurend: The Garden of Electric Delights speelt een metamorfologisch spel met elektrisch opgewekte, sensueel activerende bewegingen.
Achter het gestileerde flikkeren en trillen van de beeldlijnen wordt al snel een nachtelijke wereld van dieren en planten zichtbaar, terwijl het geluid kunstmatig blijft. Het synthetische getjilp van vogelvervangers en de roep van een machinale uil weerklinken door een bos dat baadt in schemerlicht. Het slot is gewijd aan texturen van reptielachtige hoornschubben, huidgroei, celdeling en buitenaardse animatievormen. Snel vervagende natuurscènes, die zich in het bleke licht tussen nacht en dag aan ons tonen, vormen de afsluiting van deze reis door een bedreigde wonderwereld vol kleur- en vormvariatie. (Stefan Grissemann)